محمود معتقدی

ا زپرچم استخوا ن ها یت/ پنجره ا ی می روید/ مثل هزا رکود ک تبعید ی ا م !

1

خا نم ها / آ قا یا ن !

     به سمت د روغ ها ی تا زه خوش آ مد ید

لطفا

 گذ ری شبیه به قا ب ها ی با د و / آ ینه / ا ینک

 با زیگرا ن به صحنه ا ند و / فنجا نی وا ژ گون

ا ز لبا ن تو / د ور و / د ور تر می شود


2

کوتا ه نمی آ ییم

تند یس مرگی عا شقا نه و

  نا می که ا ز سرزمین ها ی تو

می جوشد

چه می گویی ؟

چرا غ جغر افیا و / زنی که ا ز سمت خا ک ها ی تو

بر می گرد د


3

بنویس

حلقه ها ی پنجم و / شا نه ها ی برا د ر ت

بنویس

گو زن ها ی گمشد ه و / تبسمی که

ا زبوی تو بر می خیزد

مثل ما ه آ تشنا ک و/ زخم نیلوفری بر یا د

   نه / چیز ی نمی د ا نم

نگا ه کن

    پیرا هن تشنه خا ورا ن و / تا بستا نی که

ا ز جمعه د ست ها ی تو می خوا ند

 خا طره شهریوری به عا شقی

 با خوا هرا ن د رکوچه ا ت

 با تو / بزرگ و / بزرگ تر می شو یم

 سطری به سا عت خستگی و /

سفری به وا ژه ها ی برید ه ا ت

 بر ا ین د قیقه ها ی خفته

چرا کسی ستا ره ا ی نمی چیند

 فا نوس تیغه ها ی د ریا یی ا م !

مرا ببخش

   پرند ه شا ید/ عبورچشم ها ی تو بود

منحنی کلما ت و

 پروا زی به د وشنبه ها ی سوزا نت

   ا ز پرچم ا ستخوا ن ها یت / پنجره ا ی می روید

 مثل هزا رکود ک تبعید ی ا م !

  -----------------  -------------------  -------------------

  -----------------  -------------------  -------------------