شعر
دو شعر از بارواسا
برگردان : رامين رحيمي
با سپاس فروان از دوست گرامي ام " بارواسا " كه
اين عكس را جهت انتشار، برايم فرستاد.
" كارل هاينز بارواسا ". نويسنده و شاعراهل مونيخ ( آلمان )
اين متن و اشعار، با اجازه واطلاع شاعر، ترجمه و منتشرشده است.
 " كارلهاينز بارواسا " . متولد 1950 . شاعر ، نويسنده ، نمايشنامه
نويس - كارگردان راديويي - مفسّر و منتقد ادبي. بارواسا ،
نمايشنامه هاي زيادي را براي راديو مونيخ كارگرداني نموده و جوايز
و لوح هاي تقدير ادبي فرا واني را كسب كرده است . به طور چشمگير و
مستمربا نشريات ادبي آلمان همكاري دارد. وهمچنين آثار و نوشته هاي
تحليلي فراواني از وي، در خارج ازآلمان منتشر شده . وي هم اكنون 57
ساله است و در مونيخ زندگي مي كند .
يك مرد
يك مرد در درگاه ِ پنجره ايستاده
پنجره يي جاي گرفته در زير شيرواني
به سان كوچكي ِ حفره يك زير زمين،
با وجود بودن روشنايي، بي احساس از مشاهد ء نور،
مي نوشت؛ بي جوهر.
مي نوشت؛ كه نمي تواند چيزي از آن اش شود.
و نمي تواند چيزي را با خود ببرد.
شبانگاهان همچون عادتي ديرين، وقتي لباس از تن بيرون مي آورد،
در انتظار معشوقه اش،
در انتظار كسي كه با او يكي شود،
ولي ناگاه خودش را در آيينه محزون مي بيند.
به گونه يي عادي و ساده .
متحد.
و در واپسين لحظه ء گناه، سوگند خورد.
در واپسين لحظه يي با ارزش،
لبخندي متدّين بر لب مي آورد.
در چشم انداز ِ معرفت،
و در خود فرو مي رود :
ابديت.
*****
بازي من
سايه ء يك كت .
حالا سيل تا گردن آن مرد بالا آمده .
دستي كه روي دستي ديگر قرار مي گيرد.
يك دست مي رود، و جايش روي آن دست ديگر باقي مي ماند.
جايش در پوست نمي ماند
همانطور جايش در استخوان نيز باقي نمي ماند.
اثر ِ آن دست ، همچون اثر ِ زخم دندان فك هاي جواني ست؛
كه باقي مي ماند.
منبع ترجمه :
http://www.poetenladen.de/barwasserperson.html
____________________________________
Diese Gedichte wurden alle mit der Erlaubnis ihrer Dichter
übersetzt und sind hier erschienen
____________________________________
Karlheinz.Barwasser@yahoo.de ايميل شاعر
----------------- * ------------------- *
-------------------
 محمود معتقدی
این سطر دیگری ست / که بی تو شروع می شود
همه روزها ی تو و
آمیزه رویایی
برا ی فراموشی
چه
بخواهیم و
چه
نخواهیم
این سطر دیگری ست
که
بی تو
شروع می شود
آن طرف با د
شاید
کسی
چراغی دوباره
برپا می کند
با ید برویم
روزت بخیر
محبوب وطن عاشقا نه ها ی زمستا نی
بهمن85
-----------------
* ------------------- * -------------------
اسما عیل زرعی
ایستگاه ِ آخر
برای نیما
سوتِ قطار
هشداریست به من
تا ایستگاهِ آخر
فاصله ای نیست
ساک دستی ام را
برای تو می گذارم
تو را به کی بسپارم
همسفرِ کوچک ِ من ؟
17/6/76 – کرمانشاه
-----------------
* ------------------- * -------------------
 هژبر
میر تیموری
در تنهائی
(به مریم هوله)
گفتی جهان را تمام شده بدانم؟
چه می گوئی! ملکه ی فریادها؟
جهان
مارا تمام شده می داند.
ما
فراموش شده ایم
در انحنای زرد و پُراز تشویش
این حیات.
و خسته
از تنفس سرد این کوچه های بی سوار
با پیراهنی که از آن ما نیست
نفس می کشیم هنوز
بی بودن
و در روزهای کهنه ی تاریخی
که می رود بی ما
نگاه می کنیم تب آلوده
که زندانبان شهر
هر روز
سر متعفن باطوم اش را
با پیراهن مادری مان پاک می کند.
و ما هنوز
در پی نگاهی می گردیم
که ببیندمان
که هستیم
و نفس می کشیم
که هستیم
و نفس می کشیم
در تنهایی.
فوریه٠٧
لاهه
-----------------
* ------------------- * -------------------
مرضیه قائدی
تکرار می شوم
در بی رحمی زمان
مثل چهار نقطه آخر حرف هایت
که تمامی ندارد
و نقطه نقطه سطرهایم را به بند می کشد
تو در کجای این حادثه پنهانی
که رد اشک هایم را نمی گیری ...
|
|
|
