حکم از ناکجاآباد آمد که:
- پاس ِ روشنايي و دوري‌ ِ شب را چاره‌اي کنيد:
خورشيد قراضه‌اي بر بوم ِ آسمان پَرچ کردند!

[ نور مي‌آيد: بازي‌خانه روز مي‌شود.]

ولوله ميان خلق افتاد که:
- آي رخت از تاق ِ آسمان‌ برکشيد شب:
هاي َُ هوي- شادي‌ خلق!-

[ از ميان ِ جمعيت يکي پيش مي‌آيد: دختر ِ باکره:]

- در تاريک‌ناي ِ کدام شب
دخترانه‌گي‌ام را سر ِ هر چارراه ِ شهوت
با سکه‌اي تاخت بزنم؟

[ خلق خنديدند؛ فريفتار]

[ صداي کوبش ِ سکه‌هاي زر ُ سيم بر تخت ِ زمين؛ آنک آميزش‌اش با لاييدن ِ تن‌آزرده‌گي‌ي دخترک!]

[ نور مي‌رود: بازي‌خانه شب مي‌شود.]