«والت ویتمن» وبی پرده گویی در شعر

مترجم: احسان ابدی خواه
ariana_ehsan@yahoo.com
www.ariana24.persianblog.com
نگاهی کوتاه به آثار والت ويتمن
شاعر، روزنامهنگار و مقالهنويس آمريکايي که شايد بتوان شعر
LEAVES OF GRASS -1855 را عامل شهرت او دانست، هرچند گاهي اوقات
اين اثر همانند خالقش در محاق قرار ميگرفت.
I Sing the Body Electric و Song of Myself از ديگر شعرهاي قابل
توجه اين هنرمند آمريکايي است که باعث شهرت وي در دنياي ادبيات شده
است.
«ويتمن» از زباني ساده در نوشتن شعرهايش بهره ميبرد و آهنگ جملههايش را رعايت ميکرد ،اما توجهي به وزن آنها نداشت.
«هارلد بلوم»، يکي از چهرههاي نام آشناي ادبيات غرب در اثري با
عنوان The Western Canon -1994 درباره «ويتمن» مينويسد که «هيچ
شاعر ديار غرب نتوانسته است «والت ويتمن» و «اميلي ديکنسون»_شاعره
مشهور سيه چرده سالهاي مبارزه با تبعيض رنگ و نژادي ايالات متحده
_ را در نيمه دوم قرن 20 ميلادي تحت الشعاع خود قرار دهد.»
قسمتي ازشعر Song of Myself:
"Swiftly arose and spread around me the peace and joy and
----knowledge that pass all the art and argument of the earth;
And I know that the hand of God is the elder hand of my own,
And I know that the spirit of God is the eldest brother of my
own,
And that all men ever born are also my brothers... and the
----women my sisters and lovers."
«والت ويتمن» در31 ماه مه 1819 درخانواده پرجمعيتي در منطقه "لانگ
آيلند" نيويورک ديده به جهان گشود. پدرش نجار و مادرش نيز از
خانوادهاي کشاورز و هلندي تبار بود.
کودکي اين نويسنده با دوران بردهداري در مزرعههاي ايالات متحده
همزمان شده بود.
«ويتمن»از همان کودکي عاشق طبيعت بود و مطالعاتش درباره تفکر
کلاسيک جهان از متفکراني همچون «گوته»، «هگل» و«امرسون» دنباله روي
ميکرد.
وي در اوان کودکي، دانش آموزي را رها کرده و شاگردي در چاپخانه را
آغاز کرد. «ويتمن» همچنين سال 1835 را به پيشههاي آموزگاري و
استادکاري چاپخانه گذراند.
پس از تجربه کردن شغلهاي بسياري در کنار نويسندگي و ويراستاري،
در چند گاهنامه همچون «بروکلين ايگل»_ 1846تا 1848_ و «بروکلين
تايمز» _سالهاي 1857تا 1858_ به کارپرداخت. در اين بين سه ماه
نيز به کار در يک روزنامه تازه تاسيس ايالت نيواورلئان مشغول شد
تا هزينههاي زندگي خود را از نويسندگي بازاري به دست آورد.
«ويتمن» رشد روزافزون و شتابناک نيويورک را به چشم ميديد و بر
آن شد تا شعري در خور اين تغيير سرنوشت انسان، آرزوها و توانش
بسرايد. ديگرموضوع شعر'Song of Myself' به مرگ و سرانجام مسيح ميپرداخت:
"In vain were nails driven through my hands.
I remember my crucifixion and bloody coronation
I remember the mockers and the buffeting insults
The sepulcher and the white linen have yielded me up
I am alive in New York and San Francisco,
Again I tread the streets after two thousand years."
نخستين جلد Leaves of Grass در ماه ژوئن 1855 و با هزينه شخصي
او منتشرشد؛ حتي کار ماشيننويسي اين اثر را خودش انجام داد؛ اين شعر
به زندگي شخص شاعر ميپردازد. درهمان سال، شعر Song of Hiawatha
نيز از او منتشرشد و توانست در بين شاهکارهاي حماسي آمريکا قرار
گيرد.
Leaves درسال 1860به سومين چاپ رسيد و مورد استقبال قابل توجه
خوانندگان قرار گرفت، هرچند نخستين اثر او از استقبال کمتري
برخوردار بود.
«رالف والدو امرسون» از نخستين کساني بود که زبان به تحسين «ويتمن»
گشود. وي در سال 1855 نوشت: « بسيار خوشحالم که چنين اثري را با آن
قدرت شاديبخشي که داشت، خواندم.»
«ويتمن» در هنگام نوشتن اولين نسخه از اين اثر چيز زيادي درباره فلسفه
بوميان آمريکا نميدانست، اما مدتها بعد منتقدان آثارش به شناختن
ايدههاي بومي در شعرهاي او پرداختند؛ کلمههايي از سانسکريت
دربرخي شعرهاي او که پس از سال 1858 گفته شدهاند، به درستي به کار
رفته است.
Leaves of Grass همچنين مجموعه شعرهايي را شامل ميشود که حاکي
از همجنسگرايي سراينده آنهاست، هرچند بنا بر نظر شاعر، نشان از
علاقه زيبا و ديوانهوار مردي به مرد ديگري دارد؛ بنا بر برخي
منابع، «ويتمن» تنها يک تجربه ناموفق جنسي ، شايد همجنسگرايانه ،
در زمستان 1860-1859 داشت.
«ويتمن» در دولت
«ويتمن» در مدت جنگهاي داخلي آمريکا به عنوان يک کارمند در
واشنگتن کار ميکرد. جنگهاي داخلي ايالات متحده تاثير خود را در
اين نويسنده در قالب يادداشتهايي همچون MEMORANDA DURING THE WAR _ 1875 و شعرهايي همچون DRUM-TAPS درسال 1865 نشان داد. غالب اين
آثار در رثاي «آبراهام لينکلن»، رييس جمهور وقت ايالات متحده است. وي
حتي شعري با عنوان 'O Captain! My Captain!' به مناسبت مرگ وي
سرود:
"Exult O shores, and ring O bells!
But I with mournful tread,
Walk the deck my Captain lies,
Fallen cold and dead."
(from 'O Captain, My Captain')
«ويتمن» به دليل خدمتهايش، پستي در وزارت کشور دولت ايالات متحده
گرفت. حتي وقتي که رييسش از مجموعه شعر Leaves of Grass به عنوان
کتابي زننده ياد کرد، او به دفتر دادستاني کل راه يافت.
"I wear my hat as I please indoors or out.
I find no sweeter fat than sticks to my own bones.
I am the man, I suffered, I was there.
Do I contradict myself?
Very well then
I contradict myself.
Passage to India.
I sound my barbaric yawp over the roofs of the world.
A woman waits for me.
When I give I give myself.
The long brown path before me leading wherever I choose.
The never-ending audacity of elected persons.
Pioneers! o Pioneers!"
ديدگاه اين شاعر آمريکايي با شرايط فرهنگي اين کشور مهاجرنشين
تناسب داشت اما انگلستان از آثار «ويتمن» استقبال بهتري کرده و
شخصيتهايي همچون «آلفرد تنيسون» و «دانته گابريل رستي» از او به
نيکي ياد کردهاند.
پايان شهرت و اميد
حمله فلج در سال 1873، «ويتمن» را خانهنشين کرد تا دست از نوشتن
بردارد. از 64 سالگي به بعد در خانه کوچکي در منطقه «کمدن» از
نيوجرسي زندگي ميکرد و تا پايان زندگي، بدون آنکه نا اميد از
نوشتن شود، در همانجا باقي ماند و يکي از دوستانش از او مراقبت ميکرد.
سالهاي 1881، 1888و 1892 شاهد انتشار دوباره آثاري همچون LEAVES OF
GRASS و برخي نوشتههاي او در روزنامهها NOVEMBER BOUGHS بود.
«والت ويتمن» در 26 ماه مارس 1982 در همان خانه دوران کهنساليش
درگذشت.
ويژگيهاي سبک شعري «ويتمن»
سبک موج گونه شعرهاي «ويتمن» و به کار بردن واژگان نو به آزاد شدن
ساختارهاي ادبيات ايالات متحده کمک فراواني کرد، هرچند براي اسطوره
کردن او در دنياي شعر و شاعري کافي نبوده و بيپرده گويي او درباره
رابطه جنسي در شعرهايش مانع از پذيرفته شدن وي درميان شاعران عصر
رمانتيسم ميشد.
او همواره به گزاف خود را بيسواد و بيادب ميخواند، که حقيقت
نداشت.
Leaves of Grass در ابتدا مجموعهاي با 12 شعر بود که پنج بار در
زمان حيات شاعر ويراستاري و چاپ شد.
«ويتمن» به ساده نويسي و ناتوراليسم باور داشت و آن را به دور از
قافيه و وزن رايج ميپسنديد. نگاه اصلي شعرهاي «ويتمن» از ديدگاه
چندخدايي او در زندگي وشناخت سمبوليک طبيعت ريشه ميگرفت.
وي در يکي از آثارش مينويسد: هيچ چيز بهتر از سادگي نيست... چيزي
نميتواند زياده روي يا نبود صراحت را جبران کند.

براي مطالعه بيشتر ميتوانيد به اين منبعها مراجعه کنيد:
Reader's Guide by G.W. Allen (1970); Critical Essays on Walt
Whitman, ed. by J. Woodress (1983); Language and Style by
C.C.Hollis (1983); Walt Whitman by James E. Miller Jr., Helen
Regenstein (1990); From Noon to Starry Night: A Life of Walt
Whitman by Philip Callow (1992); Masculine Landscapes by Byrne
R.S. Fone (1992); The Growth of Leaves of Grass by M. Jimmie
Killingsworth (1993); Walt Whitman; The Centennial Essays, ed.
by Ed Folsom (1994); The Cambridge Companion to Walt Whitman,
ed. by Ezra Greenspan (1995); Walt Whitman by Catherine Reef
(1995); Walt Whitman & the World, ed. by Gay Wilson Allen, Ed
Folsom (1995); Walt Whitman: A Gay Life by Gary Schmidgall
(1997); Walt Whitman: An Encyclopedia, ed. by J.R. Lemaster,
Donald D. Kummings (1998); Walt Whitman: A Comprehensive
Research and Study Guide, ed. by Harold Bloom (1999); A
Historical Guide to Walt Whitman, ed. by David S. Reynolds
(1999); Walt Whitman, ed. by Jim Perlman (1999); Walt Whitman by
Jerome Loving (1999) - other studies among others by J. Kaplan
(1980); H. Aspiz (1980); W.H. Eitner (1981); P. Zweig (1984); D.
Cavitch (1985); M.W. Thomas (1987) - Museums: Walt Whitman's
birthplace, 246 Old Whitman Road, Huntington Station, Suffolk -
Note: Edgar Lee Masters, who wrote Spoon River Anthology,
published a biography of Walt Whitmanin in 1937.
از ديگر نوشتههاي اين نويسنده آمريکايي ميتوان به نمونههاي زير
اشاره کرد:
• FRANKLIN EVANS, 1842
• LEAVES OF GRASS, 1855 (first edition) - Ruohoa, suom. Arvo
Turtiainen
• SEQUEL TO DRUM.TAPS, 1865
• DEMOCRATIC VISTAS, 1871

• MEMORANDA DURING THE WAR, 1875
• SPECIMEN DAYS & COLLECT, 1882-83
• NOVEMBER BOUGHS, 1888
• COMPLETE WRITINGS, 10 vol., 1902
• CORRESPONDENCE, 1961-69 (4 vols., ed. by E.H. Miller)
• PROSE WORKS, 1963-64 (2 vols., ed. by F. Stoval)
• DAYBOOKS AND NOTEBOOKS, 1978
• WALT WHITMAN: POETRY AND PROSE, 1982 (ed. by Justin Kaplan)
• CORRESPONDENCE 1886-1889, 1989
• CORRESPONDENCE 1890-1892, 1989
• THE JOURNALISM: 1834-1846, 1998
|