Mandegar ::شعـر

شـعـر

پژمان گلچين

چقدر تارروي زبان من مويه ميكني به سمت شمال، ازپاي پياده به بي رمق ترين كسوف درانحناي آخرجهان،
               در جهت اشكهاي پي در پي كودكي توي آلت زنانه ي من
ـ مي خندد به حرف آخري كه داشت توي گلوم ـ
افتاد ورد زبان ِ كوك ساعت          از اين دقايق و لحظه ي اول
                                             از پاي جوخه به پشت ميله ي زندان
     : اينجا كسي براي صرف شام تشريف نياورد.
آخرين حرف را وقتي گفت كه پاي آن دوتا چوب ِ بعلاوه نوشته بود برگشت روي ثانيه ها كه مست بود ـ
كاباره از بوي تند عرق به رنگهاي مختلفي از شب
                                             يا جادوي بزرگ كه كار از كار ما گذشته است
                                             يا ايهاا لمنادي جهان دار بي رمق
                                             يا           الغوث                 الغوث      الغوث

اما نمي شنيد كسي كه تو ميخواهي / تمام عقربه ها برگشت       پشت كرد به ساعت آخر
و               آخر از تمام جهان كشيده شد به دور خودش                 آخر
                                                                  براي اندك و اندي
                                                                          بدون لحظه ي كوتاهي از صدام
                                                        ب ِ    دو    ن ِ         لح ظه      ي ِ        كو            تا   هي


                                                                                                               از              صدام.